Dansen op de vulkaan. Dansen in het duister. Dansen tot het eind van de avond, tot het eind van de nacht, tot het eind van ons samen. Het is goed, dansen met De Dijk. De band heeft het vaak geroepen, vaak gevraagd: dansen, alsjeblieft, tegen de klippen op, door schade en schande heen, door de goede en slechte dagen, alsjeblieft sámen. Het dansen is meer dan alleen maar dansen, het is optimisme, onbeteugelbare levenslust, het geloof in een nieuwe tijd, het geloof in `wij zijn er ook nog’.
De Dijk bestond in 2006 vijfentwintig jaar. In die vijfentwintig jaar is er veel veranderd, ook in muziek van De Dijk. Maar waar De Dijk voor staat, bleef hetzelfde: het gevoel. Wat is dat dan, dat gevoel? Luister maar, maak het mee. Het is groot, het is veel, het gaat ver en diep, het is de zevende hemel waar het altijd weer om liefde gaat, het is passie, gretigheid, ontroering. Die energie. Dat is het dansen.

Het vijfentwintigjarig jubileum werd uitgebreid gevierd met een optreden in Ahoy, een uitgebreide clubtournee, een CD, een DVD... Onbetwist hoogtepunt van het jubileumjaar, was het verrassingsconcert in Paradiso, waarbij zo’n beetje alle bekende Nederlandse artiesten hun favoriete Dijk-nummer ten gehore brachten.

En nu is het vandaag. Over tot de orde van de dag. Een orde van de dag die, in geval van De Dijk, gelukkig bestaat uit veel, heel veel spelen. Want De Dijk is al meer dan vijfentwintig jaar een manier van leven. En het licht gaat nog lang niet uit.